هنگامى که اسکندر تا ولايت ختا پيشروى کرد و به آن جا رسيد، پادشاه آن جا به استقبال وى آمد و بسيار تواضع نمود و اورا به ميهمانى دعوت کرد. او صبر کرد تا اسکندر بسيار گرسنه شود و آن گاه، طبقى نزد او برد که سرپوشى داشت؛ وقتى سرپوش را برداشت، ديد آن ظرف پر است از لعل و ياقوت. پادشاه ختا به اسکندر گفت: بفرماييد ميل کنيد! اسکندر گفت: اين‏ها را چگونه مى‏توان خورد؟ پادشاه گفت: پس شما چه مى‏خوريد؟ اسکندر گفت: از آن چه ديگران مى‏خورند. پادشاه گفت: پس اين همه لشکرکشى و زحمت به خود و خلق رسانيدن، با آن که دو نان کفايت است، چه معنى دارد؟ اسکندر در فکر فرو رفت و گفت: راست مى‏گويى.
اگر چند بيفزايد از رنج گنج
                                   همه گنج گيتى نيرزد به رنج
يقين دان که اين دهر ناپايدار
                                   نه پرورده داند، نه پروردگار

منبع: باغ دلگشا، کشکول صفا، ص‏138.

نوشته شده توسط : مهدي احمدي

نظرات ديگران [ نظر]