اگر چه از نظر حس شاعرانه اصلا اشکالي نداره که به حضرت زهرا(که جانم فدايش باد) گل ياس اطلاق بشه. اما برخي فکر مي کنن اين مطلب مستند روايي هم داره. به روايت زير دقت کنيد:‏
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص رَائِحَةُ الْأَنْبِيَاءِ رَائِحَةُ السَّفَرْجَلِ وَ رَائِحَةُ الْحُورِ الْعِينِ رَائِحَةُ الْآسِ وَ رَائِحَةُ الْمَلَائِکَةِ رَائِحَةُ الْوَردِ وَ رَائِحَةُ ابْنَتِي فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ رَائِحَةُ السَّفَرْجَلِ وَ الْآسِ وَ الْوَرْدِ .....(1)
بوي معنوي پيامبران، بوي «به» است و بوي حورالعين بوي آس و بوي ملائکه بوي گل سرخ و بوي دخترم فاطمه زهرا بوي به و آس و گل سرخ است...
«آس» نام عربي درخت «مُورد» است که درختي شبيه انار مي‌باشد و برگ‌هاي آن بوي خوشي مي‌دهد و گل سفيد رنگ و خوشبويي نيز دارد.(2)

پاورقي:
1. مستدرک الوسائل، ج 16، ص 399
2. طب اسلامي، مصطفي نوراني، ج2، ص 36.

نوشته شده توسط : مهدي احمدي

نظرات ديگران [ نظر]

وقتي به تاريخ اهل بيت نگاه مي کنيم مي بينم که فقط در دو مورد عبارت فداها ابوها به کار رفته است. اين عبارت در برابر اوج علاقه و دلبستگي بيان مي شه. يکي پيامبر گرامي اسلام(ص) به حضرت فاطمه زهرا (س) فرمود و ديگري حضرت موسي بن جعفر (ع) به حضرت فاطمه معصومه (س)

به متن زير دقت کنيد:‏
در ايام خردسالي حضرت معصومه عليهاالسلام روزي جمعي از شيعيان به مدينه وارد مي شوند تا پاسخ سؤالهاي خود را از محضر امام کاظم عليه السلام دريافت کنند، ولي آن حضرت در مسافرت بود. آنان پرسشهاي خود را نوشتند و به خانواده امام کاظم عليه السلام دادند، ولي هنگام خداحافظي ديدند حضرت معصومه عليهاالسلام پاسخ پرسشهاي آنها را نوشته و آماده کرده است. شيعيان با سرور و شادي به سوي وطن رهسپار مي شوند که در مسير راه به امام کاظم عليه السلام برخورد مي نمايند و ماجرا را به عرض آن حضرت مي رسانند. امام آن نوشته را از آنها مي طلبد و پس از مطالعه آن مسرور گشته، سه بار مي فرمايند:

«فداها ابوها؛ پدرش به فدايش باد».

منبع: کريمه اهل بيت، ص 64 - 63.

نوشته شده توسط : مهدي احمدي

نظرات ديگران [ نظر]