اگر چه از نظر حس شاعرانه اصلا اشکالي نداره که به حضرت زهرا(که جانم فدايش باد) گل ياس اطلاق بشه. اما برخي فکر مي کنن اين مطلب مستند روايي هم داره. به روايت زير دقت کنيد:
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص رَائِحَةُ الْأَنْبِيَاءِ رَائِحَةُ السَّفَرْجَلِ وَ رَائِحَةُ الْحُورِ الْعِينِ رَائِحَةُ الْآسِ وَ رَائِحَةُ الْمَلَائِکَةِ رَائِحَةُ الْوَردِ وَ رَائِحَةُ ابْنَتِي فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ رَائِحَةُ السَّفَرْجَلِ وَ الْآسِ وَ الْوَرْدِ .....(1)
بوي معنوي پيامبران، بوي «به» است و بوي حورالعين بوي آس و بوي ملائکه بوي گل سرخ و بوي دخترم فاطمه زهرا بوي به و آس و گل سرخ است...
«آس» نام عربي درخت «مُورد» است که درختي شبيه انار ميباشد و برگهاي آن بوي خوشي ميدهد و گل سفيد رنگ و خوشبويي نيز دارد.(2)
پاورقي:
1. مستدرک الوسائل، ج 16، ص 399
2. طب اسلامي، مصطفي نوراني، ج2، ص 36.
نوشته شده توسط : مهدي احمدي
ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ